zamknij [x]
oprogramowanie komputerowe arisco

Domy Prawo O DPS, Kontakt

wstecz

(aut. Grażyna Śmiarowska – MEDI 3/2008; dps.pl 27.10.2008)

 

Grażyna Śmiarowska - Zakład Opiekuńczo-Leczniczy w Toruniu

 

W okresie transformacji systemowej, jaką od kilkunastu lat przeżywamy, jednym z najistotniejszych problemów sta
je się starzenie się społeczeństwa. Osób w wieku 75 lat i więcej będzie w najbliższych latach ponad 14% ogólnej populacji, co tworzy kilkumilionową rzeszę ludzi. Większość z nich to osoby niesprawne, zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym - wymagać więc będą pomocy i opieki.

Rozdzielenie opieki zdrowotnej i społecznej (w latach 90. ) oraz stworzenie z nich dwóch odrębnych resortów spowodowało dezintegrację systemowej współpracy specjalistów tych branż. W efekcie uniemożliwiło to zespołowe rozwiązywanie złożonych, socjomedycznych potrzeb podopiecznych. Zatarte zostały także wypracowane, przejrzyste reguły współpracy i finansowania świadczeń, zarówno w jednym, jak i drugim resorcie.
Nowa rzeczywistość wytworzyła model, w którym, w zależności od stopnia dysfunkcji lub niepełnosprawności, osoba wymagająca pomocy i opieki może być kwalifikowana albo do domu pomocy społecznej albo do zakładu opieki długoterminowej.

Zgodnie z założeniami sektor pomocy społecznej przygotowywany jest do opieki nad człowiekiem, który z powodu ograniczeń z tytułu wieku lub choroby nie chce lub nie może samodzielnie funkcjonować w swoim środowisku domowym. Do opieki nad tą grupą osób przygotowywani są opiekunowie, którzy wspomagają je w czynnościach dnia codziennego, natomiast opieka medyczna zapewniona jest przez lekarza i pielęgniarki opieki podstawowej.
Sektor opieki długoterminowej zajmuje się pacjentem przewlekle chorym, niezdolnym częściowo lub całkowicie do samodzielnej egzystencji, wymagającym wzmożonej, profesjonalnej pielęgnacji i opieki z możliwością kontynuacji leczenia i terapii.

Do realizacji potrzeb zdrowotnych osób przewlekle chorych zakłady pielęgnacyjno - opiekuńcze i opiekuńczo-lecznicze zatrudniają pielęgniarki, lekarzy, rehabilitantów, terapeutów (psychologów, nerologopedów, terapeutów zajęciowych). Jednakże, z uwagi na fakt, iż priorytetową potrzebą osoby przewlekle chorej staje się realizacja podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: odżywianie, wydalanie, poruszanie się i komunikacja, poważnym utrudnieniem w organizacji tej opieki jest brak profesjonalnych opiekunek medycznych przygotowanych w drodze kształcenia dyplomowego do pracy z tymi osobami.

We wrześniu 2007 roku, po długim oczekiwaniu środowiska opieki długoterminowej, Minister Zdrowia wpisał do wykazu pracowników medycznych nowy zawód - opiekun medyczny. Tym samym stworzono możliwość kształcenia w tym zawodzie.

Zgodnie z założeniami programowymi nauka powinna trwać rok (dwa semestry) i obejmować kształcenie teoretyczne, zajęcia praktyczne oraz 6 - tygodniową praktykę zawodową. Kształcenie policealne w zawodzie opiekun medyczny przeznaczone jest dla osób, które ukończyły szkołę średnią.

Słuchacze zdobywają wiedzę z zakresu:

  • anatomii, fizjologii i patologii - co pozwoli im na zrozumienie istoty chorób oraz towarzyszących im objawów;
  • podstaw psychologii, pedagogiki i socjologii - wiedza ta ułatwi im zrozumienie mechanizmów zachowań w przebiegu różnych chorób; uczniowie zostaną przygotowani do umiejętnego komunikowania się zarówno z chorym, jak i z jego rodziną / opiekunami;
  • zdrowia publicznego - nabyte umiejętności pozwolą na promowanie odpowiednich zachowań zdrowotnych wśród podopiecznych, wykorzystując wiedzę o stanie zdrowia społeczeństwa, uwarunkowaniach i zagrożeniach zdrowotnych. Przyszli opiekunowie medyczni będą potrafili stworzyć odpowiednie warunki bezpiecznego pobytu chorego oraz zapewnią mu dobre warunki sanitarno-epidemiologiczne;
  • opieki nad osobą chorą i niesamodzielną - zajęcia z tego zakresu wskażą metody postępowania z pacjentami w przebiegu różnych chorób prowadzących do niesamodzielności. Nauczą też rozpoznawania potrzeb pacjenta i sposobów ich rozwiązywania;
  • podstawy prawa i ekonomiki oraz przedsiębiorczości - wskażą, jak zastosować przepisy prawa do warunków pracy.

W wyniku kształcenia absolwent przygotowany będzie do wykonywania między innymi zadań zawodowych polegających na umiejętności:

  • rozpoznawania i rozwiązywania problemów opiekuńczych osoby chorej i niesamodzielnej o różnym stopniu zaawansowania choroby i w różnym wieku;
  • pomagania osobie chorej i niesamodzielnej w zaspokajaniu podstawowych potrzeb biologicznych;
  • pomagania osobie chorej i niesamodzielnej w podtrzymywaniu aktywności społecznej;
  • aktywizowania osoby chorej i niesamodzielnej do zwiększania samodzielności życiowej;
  • zapewniania osobie chorej i niesamodzielnej bezpieczeństwa fizycznego i psychicznego;
  • zapewniania osobie chorej i niesamodzielnej higienicznych warunków otoczenia;
  • wykonywania zabiegów higienicznych;
  • współdziałania z zespołem opiekuńczym i terapeutycznym;
  • asystowania pielęgniarce podczas wykonywania zabiegów pielęgniarskich;
  • użytkowania urządzeń, przyborów oraz narzędzi do wykonywania zabiegów higienicznych;
  • konserwacji przyborów i narzędzi stosowanych podczas wykonywania zabiegów pielęgniarskich;
  • popularyzowania zachowań prozdrowotnych.

Umiejętności te powinny być doskonalone podczas zajęć praktycznych oraz praktyk zawodowych w stacjonarnych zakładach opieki zdrowotnej (oddziały szpitalne), w zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych i opiekuńczo-leczniczych oraz w placówkach pomocy społecznej.

Absolwenci szkoły uzyskają tytuł zawodowy: opiekun medyczny oraz uprawnienia do podjęcia pracy w placówkach służby zdrowia i opieki społecznej z możliwościami doskonalenia zawodowego. Dzięki temu staną się integralną częścią zespołów terapeutycznych w zakładach opieki długoterminowej i innych placówkach sektora medycznego.