oprogramowanie komputerowe arisco

Domy Prawo O DPS, Kontakt

wstecz

Mają od 18 do 45 lat, są niepełnosprawni intelektualnie. Zespół Downa, dziecięce porażenie mózgowe, okołoporodowe uszkodzenia mózgu. W Warsztacie Terapii Zajęciowej przy ul. Tysiąclecia w Gdańsku uczą się kreatywności i codziennego życia.

Światełko przez szkła

Kuba, lat 24: - Kiedyś nawet chleba nie umiałem ukroić, teraz potrafię wyprasować ojcu koszulę. Piszę na komputerze, przesadzam kwiaty.

Beniamin, lat 27: - Robię witraże ze szkła. Są piękne, wiszą w galerii ,Promyk". Pomagam przy śniadaniu, parzę świetną kawę.

Paulina, lat 23: - Gram w orkiestrze Vita Activa, na dzwonkach, koncertuję w Gdańsku i za granicą.

Ewa, lat 24: - Ja też gram. Na flecie i ksylofonie. To największa moja pasja. I jeszcze pisanie pamiętnika. O różnych rzeczach w nim piszę, dobrych i złych, o wszystkim, co się przydarza.

Bardzo są zapracowani. Właśnie przyjechali niepełnosprawni z niemieckiego Hofgeismaru, trzeba im pokazać wszystko, co najlepsze. Rybki w akwarium, własnoręcznie tkane gobeliny, arkusze czerpanego papieru. Sami ten papier produkują, wcześniej ugniatając pulpę. A gdy już wyschnie, tną i tworzą prawdziwe dzieła sztuki. Niekiedy próbują je sprzedać. Na przykład, przyniosą na Jarmark Wiosenny na Targu Węglowym w Gdańsku. A potem wspólnie zdecydują, na co przeznaczyć pieniądze'

O życiu

- Sam nie wiem, czego jest więcej - zastanawia się Beniamin. - Czasami się cieszę, czasami smucę, bo, jak wszyscy, jestem człowiekiem.

- Ja się denerwuję, gdy zaczepiają mnie różni panowie - mówi Paulina.

- A ja wtedy, gdy brat na mnie krzyczy - wyjawia Ewa.

- Jestem szczęśliwy, że w warsztatach mogę być portierem, odbierać telefony i witać gości - podkreśla Kuba. - I bardzo zły, że nie mogę znaleźć prawdziwej pracy, w swoim zawodzie, jako introligator. Pytam i pytam, bez efektu.

Marzenie - samodzielność

Wszyscy pytają. Bo chcą zarabiać pieniądze i usamodzielnić się.

- Nie teraz, w przyszłości - zastrzega Paulina. - Gdy nie będzie rodziców.

- Oni są coraz starsi - zauważa Kuba. - Zaczynają więdnąć. Jak kwiaty. Szukam więc dobrej dziewczyny, z którą mógłbym się ożenić. Takiej, która nie przeklina i dużo rozumie. Małżeństwa nie powinny się kłócić.

Raz jeszcze próbują te myśli uporządkować.

- Ależ to się zdarza nam wszystkim - mówi Aleksandra Pakólska, pedagog i instruktor terapii zajęciowej w ośrodku. - Nie tylko w sytuacjach nowych i nieoczekiwanych. Zapominamy, że każdy człowiek ma prawo do godnego życia. Do pracy. Do miłości. Do istnienia.

- Bo każdy człowiek jest trochę dobry, a trochę zły - podsumowuje Beniamin.


Pozwólmy im być

Rozmowa z Magdaleną Skibą,przewodniczącą Zarządu Koła Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym w Gdańsku

- Czy niepełnosprawni intelektualnie są w Polsce dyskryminowani?

- Tak. Bo dyskryminacją jest brak możliwości korzystania z normalnego życia społecznego. Brak odpowiednich form edukacji, brak pracy, brak usług wspierających osoby niepełnosprawne intelektualnie w samodzielności i brak dostępu do budynków użyteczności publicznej. Takie osoby nie są w stanie same załatwić swoich spraw, bo tak naprawdę nikt nie chce z nimi rozmawiać. Jeśli nie potrafią wyraźnie sprecyzować, czego sobie życzą, bywają odprawiane z kwitkiem. Zdarza się, że nawet biletu do kina nie kupią, bo kasjerka nie chce się wsłuchać w to, co usiłują powiedzieć.

- Z czego to wynika?

- Pokutuje pogląd, że osoby niepełnosprawne intelektualnie mają nikłą świadomość samych siebie, nie potrafią podjąć żadnej decyzji, nie wiedzą, czego chcą. A to nieprawda. Te osoby, owszem, mają obniżony poziom funkcjonowania, nie do końca orientują się w relacjach ze światem zewnętrznym, ale doskonale wiedzą, co jest dla nich w życiu ważne i co czyni ich szczęśliwymi. Potrafią samodzielnie podejmować decyzje, również takie, które dotyczą ich przyszłości. Problem w tym, że komunikaty, które od nich otrzymujemy, nie zawsze są dla nas czytelne.

- Powinniśmy im pozwolić na samodzielność, ale jednocześnie być w odwodzieÉ

- To ma być wsparcie "szanujące" integralność tych osób i ich podmiotowość. Nie narzucajmy własnej woli. Uszanujmy ich inność i pamiętajmy, że osoby niepełnosprawne intelektualnie są takimi samymi członkami społeczeństwa, jak my. Niechaj więc "otwarte" środowisko po prostu pozwoli im być.

Gdzie szukać pomocy

  • Gdańskie Koło Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym, Gdańsk, ul. Tysiąclecia 13 A, tel. (58) 553-02-61
  • Ośrodek Wczesnej Interwencji i Ośrodek Rehabilitacyjno- Edukacyjno-Wychowawczy, ul. Tysiąclecia 13 A, tel.(58) 553-83-71
  • Warsztat Terapii Zajęciowej, ul. Tysiąclecia 24, tel. (58) 553-20-15
  • Środowiskowy Dom Samopomocy, ul. Piastowska 92, tel. (58) 558-42-58