zamknij [x]
oprogramowanie komputerowe arisco

Domy Prawo O DPS, Kontakt

wstecz

List Ministra Polityki Społecznej Krzysztofa Patera do Prezesa TVP (źródło: MPS)

21 września 2004

Pan
Jan Dworak
Prezes TVP

Muszę stanowczo zaprotestować przeciwko sposobowi przedstawienia problemu finansowania warsztatów terapii zajęciowej dla niepełnosprawnych w programach informacyjnych z 20 września br. Dotyczy to "Wiadomości" oraz "Panoramy". Realizacja materiałów, przez stronniczy dobór opinii występujących osób, służyła potwierdzeniu wcześniej postawionej tezy.

W efekcie telewidzowie są przekonani, że projekt ustawy o wspieraniu zatrudnienia i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych przerzuci ciężar finansowania warsztatów terapii zajęciowej na samorządy, przez co doprowadzi do likwidacji warsztatów i spowoduje izolację niepełnosprawnych. Tymczasem projekt nie przewiduje zmian w tym zakresie. Obecnie obowiązujące zasady dofinansowania kosztów działalności i tworzenia warsztatów terapii zajęciowej nie zmienią się. Pozostają takie same, jak w art. 9 ust. 1 dotychczasowej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej (Dz.U. z 2003 r. Nr 7 poz. 79).

Takie pokazanie problemu, wraz z komentarzami dotyczącymi hipotetycznego losu 16 tys. niepełnosprawnych, nie ma nic wspólnego z prawdą. Jest to tym bardziej niepokojące, że obie redakcje nierzetelnie przedstawiły racje strony rządowej, pomimo tego, że poświęciłem dużo czasu na przedstawienie stanu rzeczy i wyjaśnienie tego zagadnienia. W przypadku "Wiadomości" nie została ona wykorzystana nawet fragmentarycznie, a "Panorama" przytoczyła jedynie urywek mojej wypowiedzi, który nie dotyczył meritum problemu. Tym samym autorów ustawy pozbawiono szans na poinformowanie społeczeństwa, że nic się nie zmienia w tym zakresie.

Jednostronne podejście do tematu jest nierzetelne, nieprofesjonalne i nie spełnia podstawowych wymogów prawa prasowego. Ewidentnie dziennikarki uchybiły art. 6 ust. 1, który stanowi, że prasa jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk oraz art. 12 ust. 1, wymagającemu od dziennikarza szczególnej staranności i rzetelności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów, zwłaszcza sprawdzenia zgodności z prawdą uzyskanych materiałów.

Zatem, zgodnie z art. 31 ustawy Prawo prasowe (Dz.U. z 1984, Nr 5 poz. 24), domagam się sprostowania od "Wiadomości" i "Panoramy" TVP, przez podanie informacji, że projekt ustawy o wspieraniu zatrudnienia i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych nie zmienia zasad dofinansowania kosztów działalności i tworzenia warsztatów terapii zajęciowej, określonych w obecnie obowiązującej ustawie.

Krzysztof Pater
Minister Polityki Społecznej


Współfinansowanie przez samorządy powiatowe warsztatów terapii zajęciowej
(źródło: MPS, 21.09.2004)

W związku z pojawiającymi się w mediach informacjami o protestach organizacji niepełnosprawnych przeciw zmianom, jakie niesie projekt ustawy o wspieraniu zatrudnienia i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych, informujemy, że zmniejszenie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych kosztów tworzenia i działalności warsztatów terapii zajęciowej zostało zapisane w art. 9 ustawy z 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Ustawa ta weszła w życie 1 lutego 2003 r. Projekt tej ustawy był szeroko konsultowany ze środowiskiem organizacji osób niepełnosprawnych (m.in. z Polskim Stowarzyszeniem Na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym). Uzyskał także pozytywną opinię Wspólnej Komisji Rządu i Samorządu Terytorialnego, również w zakresie współfinansowania przez samorząd działalności warsztatów terapii zajęciowej.

Art. 9 tej ustawy brzmi:

"Art. 9. 1. Maksymalne dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych kosztów:

1) działalności, w tym wynikających ze zwiększonej liczby uczestników warsztatu terapii zajęciowej, wynosi:

a) w 2005 r. - 90% tych kosztów,

b) w 2006 r. - 85% tych kosztów,

c) w 2007 r. - 75% tych kosztów,

d) w 2008 r. i w latach następnych - 70% tych kosztów;

2) tworzenia warsztatu terapii zajęciowej wynosi:

a) w 2003 r. - 90% tych kosztów,

b) w 2004 r. - 80% tych kosztów,

c) w 2005 r. - 70% tych kosztów,

d) w 2006 r. i latach następnych - 60% tych kosztów."

W projekcie ustawy o wspieraniu zatrudnienia oraz rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych powtórzono artykuł obowiązującej obecnie ustawy, dotyczący zakresu dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych kosztów tworzenia i działalności warsztatów w poszczególnych latach. Zapis ten jest zawarty w art. 107 (w poprzednich wersjach art. 106) projektu ustawy przyjętej w dniu 07.09.2004 r. przez Radę Ministrów.

Art. 107 wspomnianego projektu ustawy brzmi:

"Art. 107. 1. Maksymalne dofinansowanie ze środków Funduszu kosztów:

1) działalności, w tym wynikających ze zwiększonej liczby uczestników warsztatu terapii zajęciowej, wynosi:

a) w 2005 r. � 90% tych kosztów,

b) w 2006 r. � 85% tych kosztów,

c) w 2007 r. � 75% tych kosztów,

d) w 2008 r. i w latach następnych � 70% tych kosztów;

2) tworzenia warsztatu terapii zajęciowej wynosi:

a) w 2005 r. � 70% tych kosztów,

b) w 2006 r. i latach następnych � 60% tych kosztów.

Nowym rozwiązaniem, nieistniejącym w proponowanym projekcie jest zapis, dotyczący tworzenia warsztatów terapii zajęciowej w powiatach, w których nie ma w ogóle takiej placówki rehabilitacji społecznej.

Biorąc pod uwagę zapotrzebowanie społeczne na tego typu formę rehabilitacji w powiatach, w art. 27 w ust. 3 i 5 projektu nowej ustawy zaproponowano, że koszty utworzenia warsztatu terapii zajęciowej w powiatach, w których nie działa żaden warsztat, mogą być współfinansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w ramach procedury konkursowej do wysokości 75% kosztów utworzenia warsztatu terapii zajęciowej.

Z danych statystycznych Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (na 30 czerwca 2004 r.) wynika, że w 85 powiatach na 379 istniejących, co stanowi 22 proc., jeszcze nie został utworzony warsztat terapii zajęciowej. Obecnie działa 511 warsztatów terapii zajęciowej, z których korzystają 16.153 osoby niepełnosprawne wymagające tej społecznej formy rehabilitacji i nie mogące podjąć zatrudnienia nawet w zakładzie aktywności zawodowej lub w zakładzie pracy chronionej.

W 2003 r. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych dofinansował tworzenie i działalność warsztatów terapii zajęciowej w wysokości 203.674 tys. zł., co oznacza, że miesięczny koszt dofinansowania jednej osoby niepełnosprawnej w warsztacie terapii zajęciowej wyniósł w 2003 r. ok. 1062 zł. (w 2003 r. z tej formy terapii korzystało 15.967 osób niepełnosprawnych).

Natomiast wprowadzenie od 1 lutego 2003 zapisu, że samorząd terytorialny współfinansuje od 2003 r. tworzenie warsztatów terapii zajęciowej, a od 2005 r. również i działalność warsztatów terapii zajęciowej wynika z cytowanego na wstępie art. 9 ustawy z 20 grudnia 2002 r. i jest spójne z ustawą z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym. W rozdziale dotyczącym zakresu działania i zadań powiatu, w art. 4 w ust. 1 pkt. 5 określono, że powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie m.in. wspierania osób niepełnosprawnych. Zatem problematyka osób niepełnosprawnych została wpisana w zadania własne powiatów.

Z mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych wynikają również szczegółowe zadania własne powiatu na rzecz osób niepełnosprawnych, w tym i dotyczące warsztatów terapii zajęciowej.

Dofinansowanie realizacji tych zadań powiatu ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest formą częściowego wsparcia, a nie pokrywaniem w całości kosztów realizacji zadań własnych samorządu terytorialnego. Pogląd taki wyraził Trybunał Konstytucyjny rozpatrując na rozprawie 28 czerwca 2001 wniosek Rady Miejskiej w Łodzi w sprawie niezgodności z Konstytucją wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczanych na obsługę realizacji zadań nałożonych na powiat w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis na podstawie którego określono wysokość środków przekazywanych na koszt obsługi zadań (niezależnie od tego, czy pokrywają w części czy w całości te koszty) jest zgodny z Konstytucją.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in., że wszelkie sprawy o charakterze lokalnym i ponadgminnym przekazane ustawowo samorządowi, winny być traktowane jako zadania własne samorządu odpowiedniego poziomu � zadania o których w art. 35a, 35b (zadania samorządu wojewódzkiego i powiatowego) w związku z art. 34 ust. 1a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych uznane być mogą za zadania własne samorządu powiatowego mimo, że nie wykazują o­ne w pełni cech jakie zadaniom własnym są przypisywane. Za takim stanowiskiem przemawia to, iż zadania nałożone na samorząd powiatowy przez wspomnianą ustawę mają na tyle ogólny charakter, że nie wyłącza to możliwości samodzielnego i kreatywnego decydowania przez radę powiatu, jej zarząd oraz inne organy wykonawcze o sposobie ich realizowania i finansowania. Tym samym organy powiatu mają prawo kreowania polityki wspierania osób niepełnosprawnych.

Zobacz również: