wstecz

Albertiana - po festiwalu

(aut. Małgorzata I. Niemczyńska, Gazeta Wyborcza 7.03.2005, DPS Forum 23.03.2005)

Nie było spektakularnego widowiska, wystudiowanych kreacji aktorskich, precyzyjnej organizacji. Było za to dużo ciepła, serdeczności i dobrej zabawy. I o to chodziło.

W Teatrze im. Juliusza Słowackiego odbył się wczoraj finał V Ogólnopolskiego Festiwalu Twórczości Teatralno-Muzycznej Osób Niepełnosprawnych "Albertiana" 2005, połączony z wręczeniem tegorocznych Medali św. Brata Alberta. Z rąk ks. kard. Franciszka Macharskiego za swoje zasługi dla niepełnosprawnych otrzymali je: ks. infułat Jerzy Bryła - diecezjalny duszpasterz osób głuchoniemych, pionier duszpasterstwa specjalistycznego w Krakowie, Otylia Jędrzejczak - pływaczka, złota medalistka igrzysk olimpijskich w Atenach w roku 2004 (w jej imieniu odznaczenie odebrali rodzice), Roman Kluska - sponsor wielu dzieł charytatywnych, Marcin Przeciszewski - prezes Katolickiej Agencji Informacyjnej i współzałożyciel wspólnot Wiary i Światła w Polsce.

Wyróżnieni nie kryli wzruszenia. - W tym roku kapituła doceniła pracę dla tych, co słyszą tylko oczami, mówią tylko rękami - opowiadał o swojej nagrodzie ks. Bryła.

- Mamy wspaniałe dziecko - cieszyli się rodzice Otylii, którą uhonorowano za przekazanie swojego złotego medalu olimpijskiego na cele dobroczynne. - Możemy zapewnić, że wszystko, co zrobiła i z robi, będzie służyło innym.

Główną część uroczystości stanowiły jednak występy artystyczne. Rozpoczęto od wykonania hymnu Albertiany pt. "Miłość" ze słowami Czesława Miłosza. Potem na scenie pojawili się główni bohaterowie imprezy - niepełnosprawni artyści. Publiczność z entuzjazmem przyjęła przedstawienie "Brzydkie kaczątko" w wykonaniu mieszkańców Schroniska dla Osób Niepełnosprawnych z Zespołu Teatralnego "Radwanek". W spektaklu tym, wyreżyserowanym przez Annę Dymną, można było usłyszeć głosy m.in. Anny Polony, Jerzego Treli i Ewy Kaim. Wystąpiły też nagrodzone na festiwalu zespoły teatralne: Zielona Kapela, Pół Słowem, Pół Gestem, Teatr Biuro Rzeczy Osobistych, Ra i Uśmiech. Większość z nich przygotowywała swoje przedstawienia w ramach warsztatów terapii zajęciowej.

- Warsztaty te są sensem ich życia - twierdzi Anna Dymna, która w Radwanowicach prowadzi warsztaty terapii artystycznej. - Jedynym miejscem, w którym mogą czuć się potrzebni, zdolni i sprawni - pełnoprawnymi ludźmi. Dzięki warsztatom żyją dłużej i radośniej.