 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Jak żyć z SM ? - Wrocław (aut. Alicja Giedroyć; Gazeta Wrocławska 06.2003; DPS Forum 27.07.2003
Więcej niż leki - Lekarz zapisuje choremu tabletki i na ogół na tym kończy się leczenie mówi Teresa Marek. - Przez chorobę wypada się ze wszystkich ról społecznych dodaje Lidia Bit. Teresa Marek jest chora na stwardnienie rozsiane. Lidia Bit to psycholog. Razem napisały program: Jak żyć z SM? i realizują go w ramach swojego Stowarzyszenia Wspierania Rozwoju Osób Niepełnosprawnych. Założenia są proste. Chorych trzeba wesprzeć na różnych życiowych frontach. Badania naukowe dowodzą niezbicie, że w procesie zdrowienia same leki stanowią o powodzeniu tylko w 10 proc. Pozostałe 90 proc. to cała pozamedyczna reszta. Czyli: psychika chorego i środowisko, w jakim przebywa. Harmonia w tych sferach jest nie do przecenienia. Potrzebny jest kompleksowy system wspomagania leczenia. Świat wali się na głowę - Tymczasem najczęściej wygląda to tak, że dostajemy leki i zostajemi sami ze swoim wyrokiem Teresa Marek doświadczyła tego na własnej skórze. - A na głowę spada nam nie tylko problem z własnym zdrowiem. Ja, na przykład, przez chorobę straciłam pracę. Od swojego szefa usłyszałam, że jestem niepełnowartościowym pracownikiem, więc trzeba mnie zwolnić. Fizycznym dolegliwościom często towarzyszy psychiczny dyskomfort. Depresja jest jednym z elementów chorób przewlekłych. Kobietom gorzej W najgorszej sytuacji są chore kobiety. - W naszej partrialchalnej kulturze kobiecie przypisuje się rolę opiekunki mówi Lidia Bit. - Jeśli więc zachoruje mąż, obowiązkiem żony jest się nim opiekować. W drugą stronę to nie działa. Chore żony są bardzo często porzucane przez swoich małżonków, co wcale nie spotyka się ze społecznym potępieniem. Nie dał sobie rady tłumaczymy takie postępowanie Nie wytrzymał psychicznie. Wówczas pacjentka musi walczyć nie tylko ze swoją chorobą, ale z samotnością i odrzuceniem. A w dodatku najczęściej ma jeszcze dzieci, którymi trzeba się zająć. Wali się praca, wali się dom. I jak można w takiej sytuacji żyć normalnie? To niezmiernie trudne. Bez solidnego systemu wsparcia jest to praktycznie niemożliwe. Program Jak żyć z SM? powstał właśnie po to, żeby człowiek znalazł w sobie siłę do samorealizacji, mimo medycznego wyroku. Normalnie żyć Niepełnosprawny fizycznie może być aktywny, nie musi się zapadać w swoją chorobę, skazywać na społeczny niebyt. To sprawa nie tylko psychologii, ale też funkcjonowania w środowisku. Pomocy wymagają bliscy chorego. Rodzina różnie reaguje. Odwraca się, odrzuca, ale też bywa nadopiekuńcza, wyręcza go we wszystkim. To także nie jest dobre. Co gorsza, na ogół zawodzi także komunikacja z otoczeniem. Chory nie ujawnia, czego tak naprawdę chce, a rodzina także milczy na temat swoich potrzeb. Niewiele się o tym słyszy, zwłaszcza w Polsce, ale poważnym problemem jest kondycja dzieci chorych ludzi. Jakże często to właśnie najmłodsi muszą wejść w zbyt dorosłe dla nich role, które je przerastają i obciążają. - Najważniejsze jest to, żeby chory człowiek nauczył się być podmiotem, a nie przedmiotem w różnego rodzaju relacjach mówi psycholog. - Również w relacjach z lekarzem czy rehabilitantem. Tego wszystkiego można się nauczyć. Program Jak żyć z SM? obejmuje następujące zajęcia (Wrocław):
|
|
| ||||||||||